Οι "Donne Barocche" ή Μπαρόκ γυναίκες που παρουσιάζονται εδώ, δεν είναι τραγουδίστριες ή οπερατικοί χαρακτήρες, αλλά συνθέτριες. Το άλμπουμ, που αρχικά κυκλοφόρησε στην ετικέτα Opus 111 το 2001 κι επανεκδόθηκε από τη δισκογραφική Naïve, άνοιξε νέους δρόμους όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά.
Όλη η μουσική προέρχεται από το τελευταίο τρίτο του 17ου αιώνα και την πρώτη δεκαετία του 18ου. Τα ονόματα των συνθετριών / τραγουδιστριών Barbara Strozzi και της γαλλίδας τσεμπαλίστριας Elisabeth Jacquet de la Guerre ήταν γνωστά στους λάτρεις της ιστορίας της γυναικείας μουσικής και είχαν ήδη αρχίσει ερμηνεύονται τα έργα τους, αλλά οι άλλες τέσσερις συνθέτριες που παρουσιάζονται ήταν καινούριες σε όλους, εκτός από τους μελετητές.
Το μεγάλο νέο ήταν ένα μουσικό πρόγραμμα που δεν διέφερε ως προς την ιδέα, το σχεδιασμό και τις επιδράσεις από οποιοδήποτε πρόγραμμα ανδρών συνθετών της εποχής. Η Δωδέκατη Σονάτα (Sonata duodecima) σε ρε ελάσσονα για βιολί και κοντίνουο της Isabella Leonarda, μιας Ουρσουλίνας καλόγριας από την Νοβάρα, με μια άγρια ορμή χρωματικότητας και στολισμού δείχνει συγγένειες με το γερμανικό φανταστικό στυλ. Ακόμη, ο «Θρήνος της Παρθένου» (Lamento della Vergine) της Antonia Bembo, επίσης μέλος μιας γυναικείας θρησκευτικής κοινότητας, είναι ένα καλό παράδειγμα του δραματικού ευσεβούς στυλ, που αποτέλεσε έναν από τους προδρόμους τους ιδιώματος της καντάτας του Μπαχ.
Τα πάντα ευεργετούνται από παθιασμένο τραγούδι της σοπράνο Roberta Invernizzi κι από τη ζωντανή συνοδεία του συνόλου Bizzarrie Armoniche, ένα παρακλάδι του πρωτοποριακού ιταλικού μουσικού συνόλου Il Giardino Armonico. Δεν υπάρχει ούτε μία συμβατική φράση στο δίσκο είτε από τις συνθέτριες είτε από τους εκτελεστές. Ένας βασικός και ουσιαστικός δίσκος για μια μπαρόκ συλλογή κι ακόμη περισσότερο, ένα καλό σημείο για να ξεκινήσει κανείς με τη γυναικεία μουσική γενικά.
Αποτύπωσε τις τραγικές στιγμές του μυθιστορηματικού βίου της στους πίνακες της μέσα από βίαιες βιβλικές σκηνές.
Αυτά ήταν τα έργα της: Μία κραυγή για την καταπίεση των γυναικών της εποχής της, μία φωνή διαμαρτυρίας για τον βιασμό της. Άλλωστε, το διασημότερο έργο της «Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη» είναι ένας πίνακας αιματηρής αγωνίας και φρίκης.
Με αφορμή την έκθεση «Beyond Caravaggio» * (Πέρα από τον Καραβάτζιο) που διοργανώνεται στη National Gallery του Λονδίνου, 12 Οκτωβρίου 2016 - 15 Ιανουαρίου 2017, την πρώτη μεγάλη έκθεση στη Βρετανία, με θέμα την επιρροή του Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζο, του μεγαλοφυούς Ιταλού ζωγράφου, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 39 ετών, ο Guardian θυμίζει τη ζωή και το έργο της.
Και παράλληλα, θέτει το ερώτημα γιατί παραγνωρίστηκε:Επί αιώνες τα έργα της Τζεντιλέσκι αποδίδονταν σε άλλους ζωγράφους, ακόμη και στον πατέρα της Οράτιο.
Μόνο τις τελευταίες δεκαετίες αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για τη ρωμαλέα ζωγράφο με τη διοργάνωση μεγάλων εκθέσεων, πρώτα στην Ιταλία και μετά στις ΗΠΑ.
Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, η διασημότερη ζωγράφος του μπαρόκ ήταν μία από τις πιο ευφυείς καλλιτέχνες της «σχολής» Καραβάτζιο.
Υπήρξε μία θαρραλέα γυναίκα που αγωνίστηκε με τον λόγο και τα έργα της ενάντια στην ανδρική βία -κυρίαρχη πρακτική στον κόσμο που έζησε- μία καλλιτέχνις που, όπως έδειξε ο χρόνος, άφησε ανεξίτηλο στίγμα σε μία εποχή κατά την οποία οι συντεχνίες και οι ακαδημίες ήταν για τις γυναίκες κλειστές.
Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι κατάφερε κάτι που καμία άλλη δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την εποχή της Αναγέννησης και του Μπαρόκ: Όπως αιώνες αργότερα, έκαναν η Φρίντα Κάλο, η Λουίζ Μπουρζουά ή, η Τρέισι Έμιν,έβαλε τη ζωή της στην τέχνη της.
Τα έργα της είναι αυταπόδεικτα αυτοβιογραφικά.
Στον άγριο κόσμο της Τέχνης στη Ρώμη του Καραβάτζιο, οι άνδρες καλλιτέχνες ήταν πλούσιοι, αλαζόνες και μπορούσαν να κάνουν σχεδόν ο,τιδήποτε τους έκανε κέφι. Η Αρτεμισία πιθανώς είχε συναντήσει τον Καραβάτζιο πολλές φορές ως παιδί, ίσως μάλιστα, να την είχε ενθαρρύνει να ζωγραφίσει. Άλλωστε, υπήρξε στενός φίλος του πατέρα της.
Όμως, η ζωή για μία γυναίκα, παρότι ο πατέρας της είχε φιλοδοξίες για την εξόχως ταλαντούχα κόρη του (ακόμη και το κλασικό όνομα της φανερώνει τη διάθεση του), ήταν διαφορετική.
Η Αρτεμισία γεννήθηκε στη Ρώμη στις 8 Ιουλίου 1593.
Κόρη του ζωγράφου Οράτσιο Τζεντιλέσκι, μαθήτευσε μαζί με τα αδέλφια της δίπλα στον πατέρα της και το 1610, σε ηλικία μόλις 17 ετών, ζωγράφισε το πρώτο και περίφημο έργο της «Η Σωσσάννα και οι πρεσβύτεροι» (όπου δύο γέροι ηδονοβλεψίες κατασκοπεύουν μία νεαρή γυναίκα που παίρνει το λουτρό της).
Η Αρτεμισία είχε χάσει την μητέρα της στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών και μεγάλωνε σε ένα σκληρό, συχνά βίαιο οικογενειακό περιβάλλον, όπου επιπροσθέτως σπανίως της απαγορευόταν να βγαίνει από το σπίτι.
Το 1611 ο συνεργάτης του πατέρα της και δάσκαλος της στην προοπτική, ο 30χρονος ζωγράφος Αγκοστίνο Τάσι βίασε την Αρτεμισία, που τότε ήταν 18 χρονών.
Της υποσχέθηκε γάμο, ωστόσο η υπόσχεση δεν εκπληρώθηκε και, εννέα μήνες μετά τον βιασμό, ο πατέρας Τζεντιλέσκι άσκησε δίωξη κατά του Τάσι ο οποίος, ύστερα από δίκη επτά μηνών, αφέθηκε ελεύθερος. Ήταν προστατευόμενος του Πάπα, συνεργαζόταν με τον Οράτιο σε τοιχογραφίες στο παπικό Παλάτσο Κιρινάλε.
Τα ξεχασμένα σήμερα έργα του, είχαν την εποχή εκείνη αξιολογηθεί διαφορετικά. «Ο Τάσι είναι ο μόνος από τους καλλιτέχνες που ποτέ δεν με απογοήτευσε», είχε δηλώσει ο Πάπας Ιννοκέντιος Χ, παρότι ο Τάσι είχε ρεκόρ βίαιων εγκλημάτων και είχε περάσει ένα διάστημα στη φυλακή.
Η δίκη ήταν πρώτη είδηση στη Ρώμη και έκανε διάσημη την Αρτεμισία, αλλά με τον δυσάρεστο τρόπο.
Ήταν πρωταγωνίστρια σε σκάνδαλο πρώτου μεγέθους.
Περιέργως πως, κάθε λέξη της πολύκροτης δικαστικής αυτής υπόθεσης επιβίωσε χάρη σε μια μεταγραφή η οποία ανοίγει ένα παράθυρο στις ζωές των καλλιτεχνών της εποχής του Καραβάτζιο. Στο 400 ετών έγγραφο που διασώζεται η Αρτεμισία μιλά με φωνή εύγλωττη, θαρραλέα, συναρπαστική.
Όταν έληξε η περιπέτεια, η Αρτεμισία παντρεύτηκε τον (μέτριο) ζωγράφο και μεγαλύτερο της σε ηλικία, Πιεραντόνιο Στιαττέζι - ο γάμος κανονίστηκε από τον πατέρα της- και εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία.
Στη συνέχεια, έγινε ζωγράφος της Αυλής, ευνοούμενη των Μεδίκων και το 1614 η πρώτη γυναίκα - μέλος της Accademia delle Arti del Disegno.
Ήταν η χρυσή περίοδος για τη ζωή και την τέχνη της: Στη Φλωρεντία γνώρισε τον Γαλιλαίο, αλλά και τον Φραντσέσκο Μαρία ντι Νικολό Μαρίνγκι, ο οποίος έγινε ισόβιος εραστής και οικονομικός υποστηρικτής της.
Ήταν η μοναδική γυναίκα ζωγράφος της εποχής που είχε δικό της μεγάλο ατελιέ με βοηθούς, όμως, ο τρόπος ζωής της δημιούργησε χρέη και το 1620 επέστρεψε στην Ρώμη.
Βεβαίως, ήταν διάσημη σε όλη την Ευρώπη.
Το 1630 εγκαταστάθηκε στη Νάπολη, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της, εκτός από την περίοδο της παραμονής της στην Αγγλία, όταν συνεργάστηκε και πάλι με τον πατέρα της ο οποίος είχε γίνει ζωγράφος του Καρόλου Α΄ το 1638.
Ο Οράτσιο πέθανε έναν χρόνο αργότερα, το 1639 και η Αρτεμισία επέστρεψε στη Νάπολη.
Πέθανε το 1653 ή 1654.
Στους πίνακες της η Αρτεμισία έχει έναν άγριο ρεαλισμό που ακόμα και ο Καραβάτζιο δεν είχε τολμήσει: Θα χρειαστούν δύο γυναίκες για να σκοτώσουν αυτό το κτήνος, έλεγε για το έργο της «Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη», που κατά πολλούς μαρτυρά την τραυματική εμπειρία του βιασμού της.
Ο εν λόγω πίνακας υπάρχει σε δύο εκδοχές: Η πρώτη εκδοχή του 1620 βρίσκεται στη Νάπολη και η δεύτερη εκδοχή που τη ζωγράφισε το 1621, στη Φλωρεντία.
* Πρωταγωνιστές της έκθεσης είναι οι Καραβατζίστι, οι ζωγράφοι που επηρεάστηκαν από το ύφος του Καραβάτζιο -μαθητές, αντιγραφείς, ανταγωνιστές, επίγονοι σε Ιταλία, Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία, Φλάνδρα- μεταξύ αυτών και η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι.
Μια 16χρονη μαθήτρια από τη Νότια Αφρική εφεύρε ένα «μαγικό» υλικό το οποίο μπορεί να αποτελέσει το «φάρμακο» για τη λειψυδρία που πλήττει τη χώρα έχοντας προκαλέσει ανυπολόγιστες καταστροφές στις καλλιέργειες και στην κτηνοτροφία και έχει αναγκάσει χιλιάδες οικογένειες να ζουν με το κίνδυνο ανά πάσα στιγμή να μείνουν χωρίς νερό.
Η Κιάρα Νιργκίν, μαθήτρια Λυκείου, πρόσφατα κέρδισε βραβείο της Google για το πρότζεκτ της, με τίτλο «Όχι Πια Διψασμένες Σοδειές». Μάλιστα, το υλικό που εφηύρε είναι πλήρως αειφόρο και ανακυκλώσιμο, καθώς προέρχεται από τις φλούδες πορτοκαλιού και αβοκάντο.
Συγκεκριμένα, η Κιάρα δημιούργησε ένα ΥπερΑπορροφητικό Πολυμερές (Super Absorbent Polymer-SAP) το οποίο μπορεί να αποθηκεύσει εκατοντάδες φορές περισσότερο νερό από το βάρος του, ουσιαστικά δημιουργώντας ντεπόζιτα νερού για τις καλλιέργειες.
Τα συστατικά του υλικού είναι φλούδες πορτοκαλιού και αβοκάντο, οι οποίες όταν αφεθούν στον ήλιο δημιουργούν το SAP, το οποίο μπορεί να σώσει κυριολεκτικά τη χώρα από τη λειψυδρία.
Η Κιάρα δήλωσε ότι προχώρησε στο συγκεκριμένο πείραμα επειδή ήθελε να βοηθήσει την κοινωνία της Νότιας Αφρικής και ότι στο μέλλον επιθυμεί να ασχοληθεί με τις επιστήμες υγείας ή με τη μηχανική.
Ρεσιτάλ πιάνου με τις δίδυμες Στεφανία και Μαριάννα Καψετάκη θα δοθεί το Σάββατο 9 Ιουλίου 2016 21.30 στο Πάρκο Παναγιωτάκη στην Επισκοπή Πεδιάδας, στο πλαίσιο του 3ο Aegean Arts Festival. Είσοδος ελεύθερη.
Οι δίδυμες αδελφές Μαριάννα και Στεφανία Καψετάκη γεννήθηκαν στο Ηράκλειο το 1991 και είναι απόφοιτες του Μουσικού Σχολείου Ηρακλείου. Ξεκίνησαν μαθήματα πιάνου σε ηλικία 9 ετών. Μόλις ένα χρόνο αργότερα κέρδισαν το 3ο Βραβείο στον 7ο Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Konzerteum και υποτροφία για όλες τις μουσικές τους σπουδές από το Μινωϊκό Ωδείο Ηρακλείου. Απέκτησαν το Πτυχίο πιάνου σε ηλικία 15 ετών με Άριστα Παμψηφεί, Πτυχίο Ειδικού Αρμονίας με Άριστα Παμψηφεί και σε ηλικία μόλις 17 ετών το Δίπλωμα πιάνου με Άριστα Παμψηφεί, Διάκριση και 1ο Βραβείο με καθηγητές την Κάλλια Αναστασάκη και τον Δημήτρη Τουφεξή.
Έχουν βραβευτεί με πάρα πολλά βραβεία και διακρίσεις, ανάμεσά τους: 3ο Βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου C.V. Alkan- P.J.G. Zimmerman, 3ο και 5ο Βραβείο στην κατηγορία “4 χέρια” στον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Konzerteum (2000/2004), 1ο Βραβείο στον Διαγωνισμό Πιάνου στους Πανελλήνιους Καλλιτεχνικούς Αγώνες Μουσικής, 1ο βραβείο στον Διαγωνισμό ‘Νέοι Έλληνες Σολίστ 2011’ από τα Μουσικά Σύνολα Δήμου Αθηνών, 1ο Βραβείο στον Διαγωνισμό ‘Καλύτερης Ερμηνείας Chopin’ στο σεμινάριο Δ.Τουφεξή-Ωδείου Ι.Συγγελάκη (Αθήνα), 1ο Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Πιάνου Μαρίας Χαιρογιώργου-Σιγάρα στο Μέγαρo Μουσικής Αθηνών, 1ο Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Πιάνου Δήμου Λάρισας, Δίπλωμα τιμής από τον Δήμο Χερσονήσου για την εξαιρετική τους πορεία, ‘Γιάννης Τζόνκερ’ Βραβείο Νέου Καλλιτέχνη, Βραβείο ‘Παρισιάνου Α.Ε.’ και 3ο Βραβείο και αργυρό μετάλλιο στον Διαγωνισμό Mουσικής της UNESCO.
Έχουν δώσει πάνω από 50 ρεσιτάλ σε φεστιβάλ μουσικής και σε μεγάλες σημαντικές αίθουσες της Ελλάδας, Ουαλίας, Κύπρου, Αγγλίας και Γερμανίας με μεγάλη επιτυχία και με εξαιρετικά θετικά σχόλια. Καλούνται συχνά στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση όπου έχουν παρουσιάσει τα CD τους (‘Romantic Collection’ και ‘Classic Adventure-live in UK’).
Aπό το 2013 συνεχίζουν τη μελέτη τους στο πιάνο με τον Christopher Elton (R.A.M) ενώ συμμετέχουν σε σεμινάρια/masterclass με διεθνείς πιανίστες και έχουν διδαχθεί από τους: Yonty Solomon, Martino Tirimo, Radoslav Kvapil, Philip Fowke, Phillip Cassard, Bernard Roberts, Eugen Indjic, Peter Donohοe, Graham Caskie, Joanna Macgregor, Bryce Morrison, Anton Kuerti, Αngela Hewitt και Lang Lang.
Συνεργάζονται επίσης με τους σημαντικούς Έλληνες συνθέτες, Γ.Μηνά και Κ.Μυλωνά, των oποίων έχουν ερμηνεύσει σε πρώτες εκτελέσεις έργα τους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Εκτός από το εξαιρετικό τους ταλέντο στην μουσική, η Μαριάννα και η Στεφανία έχουν κερδίσει το θαυμασμό όλων με την εξίσου σημαντική τους πορεία στην επιστήμη. Έχουν λάβει υποτροφίες και βραβεία αριστείας από: Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (4 συνεχόμενες φορές), Ίδρυμα Schilizzi, Ίδρυμα Λίλιαν Βουδούρη, Ίδρυμα Α.Γ.Λεβέντη, Ίδρυμα Μποδοσάκη και Ίδρυμα Αλέξανδρος Ωνάσης. Η Μαριάννα είναι αριστούχος απόφοιτη της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης και κάνει μεταπτυχιακό στο Performing Arts Medicine στο University College London, ενώ η Στεφανία είναι αριστούχος απόφοιτη του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, με μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου συνεχίζει τις διδακτορικές της σπουδές.
Απογοητευτικά είναι τα στοιχεία δημοσκόπησης που διενήργησε το γαλλικό ινστιτούτο OpinionWay, σύμφωνα με τα οποία σχεδόν επτά στους δέκα Ευρωπαίους (67%) θεωρούν ότι οι γυναίκες δεν έχουν τις κατάλληλες δεξιότητες για να γίνουν επιστήμονες υψηλού επιπέδου.
Παράλληλα, το ίδιο ποσοστό γυναικών (66%) και ανδρών (67%) έχει την άποψη αυτή, σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία, τη Βρετανία, την Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία.
Αντίθετα, μόλις το 33% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι δεν λείπει τίποτε από τις γυναίκες για να πετύχουν στις επιστήμες.
«Οι προκαταλήψεις σε βάρος των γυναικών επιμένουν», υπογράμμισε ο Ιγκ Καζνάβ, πρόεδρος του OpinionWay.
Ως οι πλέον προκατειλημμένοι έναντι των γυναικών εμφανίζονται οι Γερμανοί, αφού σε μεγαλύτερο ποσοστό (71%) πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν έχουν την ικανότητα να φθάσουν σε ένα υψηλό επίπεδο στις θετικές επιστήμες. Ακολουθούν οι Ιταλοί (70%), οι Γάλλοι και οι Βρετανοί (64%), ενώ στους Ισπανούς το ποσοστό είναι 63%.
Τι λείπει λοιπόν από τις γυναίκες για να επιτύχουν να γίνουν επιστήμονες υψηλού επιπέδου; Η εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, σύμφωνα με το 25% των ερωτηθέντων, η επαγγελματική δικτύωση (21%), το πνεύμα ανταγωνισμού (19%), η φιλοδοξία (15%), το ενδιαφέρον για τις επιστήμες (12%).
Ωστόσο το 11% πιστεύει επίσης ότι οι γυναίκες δεν έχουν επιμονή, το 9% ορθολογική σκέψη, το 8% πρακτικό μυαλό, το 7% αυστηρότητα, το 7% επιστημονική ικανότητα...( οι ερωτηθέντες μπορούσαν να δώσουν αρκετές απαντήσεις).
Σύμφωνα με τη μελέτη, μόλις το 10% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι οι θετικές επιστήμες είναι ο τομέας που οι γυναίκες έχουν τις περισσότερες ικανότητες. Οι τομείς που ταιριάζουν καλύτερα στις γυναίκες είναι τα κοινωνικά επαγγέλματα για το 38% των ερωτηθέντων, η επικοινωνία (20%), οι γλώσσες (13%).
Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι θέλουν να υπάρξει πρόοδος στην κατάσταση των γυναικών στις θετικές επιστήμες. «Έχουν τη βούληση να υπάρξει εξέλιξη», είπε ο Καζνάβ. Το μόλις 3% των βραβείων Νόμπελ που έχει απονεμηθεί σε γυναίκες μετά τη καθιέρωση του θεσμού αυτού το 1901 θεωρείται «πολύ χαμηλό» για το 66% των Ευρωπαίων.
Το 63% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι θα ήταν καλό μελλοντικά ίσος αριθμός γυναικών και ανδρών να λαμβάνει το βραβείο Νόμπελ. Η μελέτη του ινστιτούτου OpinionWay διεξήχθη σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 5.032 ενηλίκων (περίπου 1.000 ανά χώρα), αντιπροσωπευτικό του πληθυσμού των χωρών αυτών από τις 10 έως τις 15 Ιουνίου.
Η Ιρανή Μάριαμ Μιρζακάνι, καθηγήτρια μαθηματικών στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, ήταν ανάμεσα στους αποδέκτες του «βραβείου Νόμπελ» των μαθηματικών, όπως ανακοινώθηκε την Τρίτη στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Σεούλ. Το μετάλλιο Φιλντς απονέμεται κάθε τέσσερα χρόνια, σε μέχρι και τέσσερις εξέχοντες μαθηματικούς. Από το 1936 μέχρι σήμερα, όλοι οι νικητές ήταν άνδρες.
Η Μιρζακάνι ήταν ήδη γνωστή από το 1995, όταν ήταν και η πρώτη γυναίκα στο Ιράν που πέτυχε το απόλυτο σκορ στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα. Σήμερα μελετάει τη γεωμετρία αφηρημένων χώρων.
«H πλειονότητα των μαθηματικών δεν θα παράξει ποτέ κάτι τόσο καλό όσο που έκανε η Μιρζακάνι στη διδακτορική της εργασία» δήλωσε o Μπένσον Φαρμπ, μαθηματικός στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. «Επιπλέον, μία από τις πρόσφατες εργασίες της για το πως σχετίζεται η δυναμική αφηρημένων επιφανειών με τα τραπέζια του μπιλιάρδου, αποτελεί ίσως το θεώρημα της δεκαετίας» συμπλήρωσε.
Πέρα από τη Μιρζακάνι, το βραβείο Φιλντς απονεμήθηκε επίσης στο Βραζιλιάνο μαθηματικό Αρτούρ Αβίλα του πανεπιστημίου Ντενί Ντιντερό του Παρισίου, για την έρευνα του στα χαοτικά συστήματα, στο Μαντζούλ Μπαργκάβα του πανεπιστημίου του Πρίνστον για τη συνεισφορά του στη θεωρία αριθμών και στο Μάρτιν Χέρερ, ειδικό στις μερικές διαφορικές εξισώσεις από το πανεπιστήμιο του Γουόρικ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Κατά χιλιάδες έσπευσαν, για να προλάβουν, οι γονείς ανήλικων παιδιών, να καταθέσουν μια αίτηση μπας και πάρουν τα βλαστάρια τους στο νέο talent show του Antenna ‘’The voice kids’’.
Κάθε, ή σχεδόν κάθε, ελληνική οικογένεια έχει την εντύπωση προφανώς ότι στο σπίτι της κατοικοεδρεύει μια μικρή Μαντόνα ή ένας μικρός Μάικ Τζάκσον, που χάρη στον Άντεννα θα αναδείξει το ταλέντο του, θα γίνει πανελλήνια γνωστό και κυρίως θα λύσει το οικονομικό πρόβλημα της οικογένειας που είναι οξύ τώρα στην κρίση.
Η ευκολία με την οποία η ελληνική οικογένεια ‘’εκπορνεύει’’ τα τέκνα της είναι εντυπωσιακή. Πριν μερικά χρόνια ήταν σαφώς λίγοι οι γονείς που καμάρωναν στις κάμερες των επαρχιακών καλλιστείων για τις κόρες τους που περπατούσαν ημίγυμνες σε αυτοσχέδιες πασαρέλες μπροστά σε πεινασμένα μάτια θαμώνων.
Ο κόσμος εκείνος πολλαπλασιάστηκε και η τηλεόραση νίκησε όλες τις αντιστάσεις. Δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι κάθε σπίτι είναι ένα μικρό εν δυνάμει Χόλιγουντ, ότι στον ήλιο της δημοσιότητας μοίρα έχει ο καθένας. Και πως ο σίγουρος επαγγελματικός προσανατολισμός δεν έχει να κάνει πια με σπουδές, ιδανικά, γνώση, αλλά με το να λες καλά το τελευταίο σουξέ της Πάολα, να κουνάς το χέρι με χάρη σα τη Βανδή, να ντύνεσαι λίγο φτηνούτσικα και να πουλάς τσαχπινιά και ας είσαι μόλις δέκα.
Να μη σε νοιάζει τι θα υποστεί το παιδί μετά ή και κατά τη διάρκεια του talent show, από την ομήγυρη, το σχολικό περιβάλλον, τη γειτονιά. Η αδυναμία του να διαχειριστεί τη δόξα ή την απόρριψη, την υπερέκθεση και την αναγνωρισιμότητα, το πρόσκαιρο σουξέ και την πίκρα αργότερα της λησμονιάς.
Η ελπίδα του να ‘’ξελασπώσουμε’’ όλοι οδηγεί αυτούς τους χιλιάδες να τρέχουν σαν τρελοί να συμπληρώσουν την αίτηση. Το μετά δεν απασχολεί κανέναν. H απώλεια της κανονικότητα της παιδικής ηλικίας, το απότομο μεγάλωμα, η προβληματική συμπεριφορά που θα αναπτύξουν απέναντι σε συνομήλικους και φυσικά μεγαλύτερους, η βίαιη ένταξη τους σε ένα κόσμο ενηλίκων, τα εκατοντάδες παιδιά θαύματα του παγκόσμιου σινεμά που κατέληξαν προβληματικοί ενήλικες.
Αυτά είναι πταίσματα. Ας πάρει το δεκάρι στην επιτροπή και μετά θα σκεφτούμε, αν σκεφτούμε, τι κάνουμε. Οι παλιές μαϊμούδες και αρκούδες που χόρευαν με παραγγελιές στα πανηγύρια και με το καμιτσίκι του αφέντη τους βρήκαν τη μεταμοντέρνα τους συνέχεια. Και χωρίς να χρειαστεί να ψάξει κάνεις στο δάσος πρωταγωνιστή.
