Οι "Donne Barocche" ή Μπαρόκ γυναίκες που παρουσιάζονται εδώ, δεν είναι τραγουδίστριες ή οπερατικοί χαρακτήρες, αλλά συνθέτριες. Το άλμπουμ, που αρχικά κυκλοφόρησε στην ετικέτα Opus 111 το 2001 κι επανεκδόθηκε από τη δισκογραφική Naïve, άνοιξε νέους δρόμους όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά.
Όλη η μουσική προέρχεται από το τελευταίο τρίτο του 17ου αιώνα και την πρώτη δεκαετία του 18ου. Τα ονόματα των συνθετριών / τραγουδιστριών Barbara Strozzi και της γαλλίδας τσεμπαλίστριας Elisabeth Jacquet de la Guerre ήταν γνωστά στους λάτρεις της ιστορίας της γυναικείας μουσικής και είχαν ήδη αρχίσει ερμηνεύονται τα έργα τους, αλλά οι άλλες τέσσερις συνθέτριες που παρουσιάζονται ήταν καινούριες σε όλους, εκτός από τους μελετητές.
Το μεγάλο νέο ήταν ένα μουσικό πρόγραμμα που δεν διέφερε ως προς την ιδέα, το σχεδιασμό και τις επιδράσεις από οποιοδήποτε πρόγραμμα ανδρών συνθετών της εποχής. Η Δωδέκατη Σονάτα (Sonata duodecima) σε ρε ελάσσονα για βιολί και κοντίνουο της Isabella Leonarda, μιας Ουρσουλίνας καλόγριας από την Νοβάρα, με μια άγρια ορμή χρωματικότητας και στολισμού δείχνει συγγένειες με το γερμανικό φανταστικό στυλ. Ακόμη, ο «Θρήνος της Παρθένου» (Lamento della Vergine) της Antonia Bembo, επίσης μέλος μιας γυναικείας θρησκευτικής κοινότητας, είναι ένα καλό παράδειγμα του δραματικού ευσεβούς στυλ, που αποτέλεσε έναν από τους προδρόμους τους ιδιώματος της καντάτας του Μπαχ.
Τα πάντα ευεργετούνται από παθιασμένο τραγούδι της σοπράνο Roberta Invernizzi κι από τη ζωντανή συνοδεία του συνόλου Bizzarrie Armoniche, ένα παρακλάδι του πρωτοποριακού ιταλικού μουσικού συνόλου Il Giardino Armonico. Δεν υπάρχει ούτε μία συμβατική φράση στο δίσκο είτε από τις συνθέτριες είτε από τους εκτελεστές. Ένας βασικός και ουσιαστικός δίσκος για μια μπαρόκ συλλογή κι ακόμη περισσότερο, ένα καλό σημείο για να ξεκινήσει κανείς με τη γυναικεία μουσική γενικά.
No comments:
Post a Comment